Ode aan het Wad

Mijn grootste muze is de Zee. Van jongs af aan kom ik op het Wad. Mijn vader is een van de oprichters van de Vogeltelgroep Alkmaar, dus mijn zusje en ik gingen als kleintjes al mee door de blubber, naar de Engelsmanplaat, waar we inmiddels zelf vogelwachters zijn. Het wad lijkt voor de onoplettende kijker misschien een saaie, eentonige grijze massa, maar als je er langer en vaker vertoeft dan zal je zien dat het wad aan constante verandering onderhevig is. Er groeien duinen zomaar nieuwe duintjes op en de baan van watergeulen verandert haast per getij. Er is voor mij haast niets magischer dan het opkomen van de vloed, die gepaard gaat met het aanwakkeren van de wind. Het water dat zich om onze vogelhut sluit, de vogels die zich in de verte neerstrijken om op de Hiezel en het Rif te rusten en te foerageren. Tot het tij zich keert, de zee zich terugtrekt en de zandplaat zich weer stukje bij beetje ontbloot, klaar om belopen te worden… Luister hier naar mijn Ode aan het Wad, waarvoor Frank van Kasteren de muziek maakte.

Foto: Fadime Hodes